De aanloop voor Tanger, mei 2016

‘Yes, that’s the best that you can do for a good price’ vertelde de manager van het bureau:’Tarifa – Tanger’/STAR ons met een zelfverzekerde glimlach. Voor 49 euro hadden we behalve de overtocht naar Marokko ook een compleet dagprogramma. Excursies met een bus, een voettocht door bijzondere stadsgedeelten en een maaltijd in een karakteristiek restaurant.

‘Vandaag nog?’ hij keek uit het raam naar het wachtende schip dat over een half uur zou uitvaren.
– nee, morgenochtend’ antwoordden wij – wij hebben ook geen paspoorten bij ons.’
Bovendien vonden we het leuk om vandaag Tarifa te verkennen. En jawel, er moest een flink karretje boodschappen worden ingeladen bij Lidl…
‘Okay, zorg er maar voor dat jullie morgen om 10 uur hier zijn dan komt alles voor mekaar. De fietsen kunnen hier veilig staan.’
Hij kwam achter het bureau vandaan en demonstreerde dat de karretjes volledig veilig aan een hekwerk voor de deur verankerd stonden.
Wij verkenden het een en ander rond de haven. De naam Guzman ‘held van Tarifa’ betekende kennelijk veel voor Tarifa. Guzman stond in brons gegoten op een indrukwekkende sokkel. Zijn grimmig gelaat en het zwaard in de stevige knuist toonde aan dat hij geen rustig leven had geleid.
We klommen achter de douanepost de weg omhoog en arriveerden bij een verdedigingstoren uit de oudheid. Van hier bekeken we het vertrek van de sierlijke reuzen catamaran die de dienst onderhield met Marokko.
De passagiers zaten achter de ramen van het tweeverdiepingen grote schip. Behalve een aantal personenwagens waren ook drie vrachtwagens aan de achterzijde binnengereden en op de vloer tussen de drijvers gestationeerd. Het schip maakte een ingewikkelde manoeuvre vanaf de kade. Het bewoog zich eerst parallel naar het midden van de haven.

En toen begon een grote beweging die het schip bijna 180 graden draaide om goed uit te komen voor de uitgang tussen de pieren.
Intussen lag een zusterschip al buitengaats in heftige waterbewegingen te wachten om de vrijgekomen plaats in te nemen. En dat lukte exact.
Grappig om te bedenken dat deze schepen geen ranselende propellers gebruiken voor de vaart. Het schip wordt voortgestuwd door elk twee machtige waterstralen aan de achterzijde van de drijvers!

Dinsdagmorgen 17 mei

Het was in de afgelopen nacht flink gaan waaien. Bovendien dreven er wolken door het zwerk. Dat was even tegenvallen na die blauwe luchten van de afgelopen week.
Maar goed, het was net zeven uur geweest, de zon kon op dit moment geen bijdrage leveren tot verwijdering van die luchtige gevaartes.
Voor alle zekerheid liep ik naar de openstaande bar bij de receptie en tikte op de ipad in: ‘het weer in Tanger’.
Nu, dat was geruststellend. Een zonnige dag met hier en daar wat wolken.
Om 9.15 u zaten we op de fiets. Een pittige tegenwind, dat wel. In de stad aangekomen hier en daar wat lopen als er te hard moest worden getrapt.
Om vijf minuten voor tien schoven we het bureau binnen.
Hartelijk welkom geheten door de man van gisteren.
We legden de paspoorten op tafel, betaalden de 49 euro en kregen de vereiste documenten in handen. Dat waren twee tickets, vastgeniet aan een folder.
De mondelinge instructie luidde: we moesten ergens in het ruime gebouw voor de inscheping een lift opzoeken. Dat moest gebeuren tussen half tien en kwart voor tien. Daar zou dan iemand staan die ons verder hielp.
Om twintig voor tien stonden we daar. Een lift was niet direct in het zicht.
De hal was flink gevuld met luitjes die zin hadden in Marokko.
Er werd ergens in het Engels geroepen: doorlopen! Nu wij dus ook maar mee met de meute. Middels de bekende linten werden queues gevormd; één voor één asjeblieft!

Maar toen wij aan de beurt waren schudden de controleurs het hoofd: ‘nee, dit waren geen instapkaarten, we hadden ons moeten melden bij de paspoortencontrole..’
-en die anderen dan, die met ons mee schuifelden in de rij?’
‘Ja, die horen bij een groep, de leider daarvan heeft de paspoorten ingenomen om de instapkaarten te regelen’
O jee, wij hoorden weer nergens bij, moest dat nu zo moeilijk, we hadden toch prachtige tickets?
Terwijl we daar wat verloren stonden verscheen er een drukdoenerig mannetje naast het lint. Hij wierp een blik op onze papieren en riep op een dwingende manier in de Engelse taal: ‘Gauw meekomen!’
We dribbelden weer terug door het lintenpad en wrongen ons door de tegemoetkomende passagiers naar de hal. Daar stond onze redder die meteen een nieuwe lading papier onder onze neus schoof met de boodschap: ‘invullen! En de paspoorten please!’
Hij verdween meteen naar een groep en en liet ons achter.
Met voor elk witte en gele formulieren. Ach heden, kolom na kolom moest worden ingevuld. En we hadden geen ballpoint, alleen de geliefde halve millimeter vulpotloden..
De moed zonk me al in de schoenen. Dit ging lijken op het betreden van Amerikaanse bodem; ook zo’n papierwinkel om te doorworstelen.
‘Kunnen we onze potloden niet gebruiken?’ stelde ik voor.
-Nee, dat moet met een balpen!’ besliste Alida. Nu, daar stonden we met de witte en de gele papieren. De witte bleken voor de heenreis en de gele voor de terugreis. En ik heb al zo’n allergie voor formulieren. Bah, hier kreeg ik de kriebel van. Effe naar Marokko..
‘Als ik het geweten had was ik er niet eens aan begonnen’ mopperde ik wat tegen mijn lief. -gewoon doorbijten!’ hield zij mij voor. ‘Het is nu eenmaal geen Europa’
Daar kwam het mannetje weer aansnellen.
Met de paspoorten en andere papieren. ‘Formulieren niet ingevuld? riep hij ontsteld. -We hebben geen balpen..’

‘Oh.. hij greep in een tas en overhandigde een pen. ‘Mogen jullie houden’
Wij aan het invullen. En warempel, ik maakte nog minder foutjes dan mijn maatje die altijd heel kordaat is met dat soort papieren. Maar ja, de zenuwen hè? Alles moest weer gehaast..
We kregen nog meer papieren uitgereikt: de instapkaarten voor heen en terug. Plakkers op de draagriemen van de schoudertasjes met de indicatie ‘STAR’. Voorts een ‘héél’ belangrijk document, te overhandigen aan de gids dat recht verschafte op een zorgeloze excursiedag.
Dit keer beter uitgerust met paperassen schuifelden we nog een keer door het lintenlaantje. Ondergingen de paspoortencontrole, de instapkaartencontrole en moesten een scanner passeren. Jawel, de tasjes werden naar een lopend bandje gedirigeerd en mochten na passage onder de magische zwarte kap weer worden omgehangen.
Nu nog meer zorgen over de papieren? Nee, het zag er naar uit dat alle fuiken waren gepasseerd. We stapten aan boord, beklommen een trap en konden in een zaal met louter vliegtuigstoelen een mooi plaatsje uitzoeken. Weer op het gemak gesteld nestelden we ons voor een raam; van hieruit gezien konden straks dolfijnen en walvissen worden waargenomen. Jazeker, dat had de man in het bureau ons verzekerd.
Wij twijfelden namelijk eerst even over de keuze: gaan we naar Tanger, of tellen we onze euro’s neer voor een spannende verkenning van dolfijnen, verschillende typen walvissen en orka’s? Die genoemde beesten schijnen er verzot op te zijn precies in de straat van Gibraltar hun buitelingen te vertonen voor toeristen.
Toen we ons keuzeprobleempje voorlegden aan de manager van reisbureau STAR en overtochten naar andere zijde, glimlachte hij:
‘dat geld kunt u zich besparen, aan boord van onze schepen ziet u hetzelfde panorama’
Nou, da’s dan mooi meegenomen. We gingen er straks naar uitkijken.
Helaas was de rust een valse rust. Via de speakers werd aangedrongen zich op te stellen in een rij voor de.. paspoortencontrole, dit keer op touw gezet door Marokaanse politiemannen.

(wordt vervolgd)
Cornelis Gorlee

Print Friendly, PDF & Email